vivicity

Dzisiaj dodaję nową notkę.Napisałam jeszcze pare części do przodu.Jeśli postaracie się o komentarze to i notka będzie szybciej

***

-Dobra, na dzisiaj to już koniec, wystarczy –powiedziała Ewelina i usiadła w fotelu.
Odbywała się właśnie pierwsza próba zespołu.Zadzwoniłam wieczorem do Kamila z prośbą,aby poradził mi jakiegoś dobrego menagera.W pierwszej chwili sam chciał nim zostać,rzucając przy tym Atinę.Powiedziałam,że nie ma mowy.Nie chciałam psuć kariery At tylko dlatego, że ja wracam.Chociaż w głębi serca miałam nadzieję,że pokażę jej kto rządzi na scenie.
-Dziewczyny,musicie się bardziej zgrać.. wiem ,że jesteście ze sobą od niedawna, ale jeśli chcecie wziąć udział w nagrodach Deutschrock, to musicie się skupić.. –powiedziała pakując swoje rzeczy.
-Ale do tego czasu nie zdążymy chyba wydać do żadnej wytwórni „Everyday”.. –powiedziała Marta.
-Spokojnie, już się tym zajęłam.Wiele wytwórni jest wami zachwyconych.Zdaje mi się,że będzie niezła walka o was..
Podeszła do mnie i podała mi karteczkę z numerem do hotelu, w którym miałyśmy przenocować przed DR.
-Dobra dziewczyny, do DR został niecały tydzień.Będziemy charowały codziennie, musicie porozmawiać z rodzicami, żeby dali wam na co najmniej tydzień wolne od szkoły.
Julia podgrywała coś na perkusji.Była niską brunetką o małych zielonych oczkach.Ale miała coś w sobie co przyciągało ludzi.
-Spoko, mama mówi ,że mogę nawet rzucić naukę dla zespołu – krzyknęła do mnie.
Wynajęłyśmy średniej wielkości pokoik w centrum Hamburgu, do naszych prób.Bardzo zależało mi na tym,aby wejść na scenę z wielkim hitem.Żeby pokazać,że nadal jestem taka jaka byłam.
Całe dnie ćwiczyłyśmy i wychodziło nam to w miarę dobrze.Zapomniałam o Billu, tylko czasem robiło mi się smutno z myślą o nim,ale muzyka pochłonęła mnie całkowicie.
Następnego dnia po imprezie dowiedziałam się,że Tom leżał w szpitalu.Podobno pociął się, kiedy zobaczył mnie z Billem.
Śmiałam się, kiedy to czytałam.Sam wybrał Atine, a teraz chce zakłócić wszystko co dzieje się wokół mnie.
Zadzwonił telefon.
-Dzień dobry, z tej strony wytwórnia..- nie dałam im dokończyć, takich telefonów miałam kilka dziennie.
-Przepraszam bardzo, ale na razie nie potrzebujemy wytwórni. Proszę dzwonić po Deutscherock.
Po próbie poszłam z dziewczynami na zakupy.Musiałyśmy jakoś się ubrać na całą impreze, tymbardziej,że dziś wieczorem wyjeżdżałyśmy już do Berlina.Wszystkie przygotowywania miały trwać trzy dni.
Postanowiłyśmy,że ubierzemy się czarno-czerwono.Kupiłyśmy takie same bluzki w paski i rękawiczki.Tylko każda miała inny dół.
-Dobra, chodźcie odpoczniemy trochę, bo brakuje mi sił – Marta przeciągnęła się znacząco i opadła na ławkę.
Siedziałyśmy na niej śmiejąc się dobre pół godziny.

Podróż do Berlina minęła w miłej atmosferze.Jechali z nami jeszcze nasi przedstawiciele.Poznałyśmy wszystkich, byli strasznie mili.Jechała z nami jeszcze córka Eweliny, która uwielbiała naszą muzykę.
-Jakie zespoły wystąpią jutro?
-Masz listę.
Było tego naprawdę dużo.Szczególnie grup niemieckich.Na samej górze umieszczono napis TOKIO HOTEL. No tak, za nimi szalało najwięcej dziewczyn..
Nazwa naszego zespołu została zmieniona na samo Emo.
Po przyjeżdzcie do hotelu zostałyśmy przydzielone na pokoje na pierwszym piętrze.Przyjrzałam się ukradkiem liście, koło nas pokój mieli Killerpilze i Lafee.Tokio Hotel byli piętro wyżej.Ciekawość mnie zżerała, czy oni już przyjechali.
W windzie wpadłam na Jo z KP.
-Hej, jestem Ligia –podałam mu rękę i się uśmiechnęłam.
Gadaliśmy chwilkę, sprawiał wrażenie naprawdę sympatycznego.
-Może jeszcze pogadamy, ale nie tak w windzie- zaśmiał się i puścił mi oczko wychodząc z windy.
Dostałyśmy jeden apartament z widokiem na ulicę główną w Berlinie.Spojrzałam na wejście do hotelu.
Tak, przyjechali.Wszędzie rozpoznam ich busa.Zauważyłam szybko przesuwające się dredy Toma, ale nie dostrzegłam Billa.
-Są Tokio Hotel –powiedziałam dziewczyną , które się rozpakowywały.
Nagle Marta chwyciła mnie za rękę i wybiegła z pokoju.
-Nie możesz pokazać ,że się dołujesz tym,że on tak cię zostawił.Napewno nie wie,że my też tu będziemy.Może spotkamy ich w windzie, chodź –pociągnęła mnie do otwierającej się windy.
-Zwariowałaś –śmiałam się.
Szczerze wątpiłam,że na nich tutaj wpadniemy, w hotelu były cztery windy.Musieli jeszcze wypełniać wszystkie papierki itp..
Otworzyły się drzwi i wpadłam na Gustava.
A jednak.
-Ligia ! Co ty tu robisz? O jeny ! –krzyknął, a ja szybko zamknęłam drzwi windy.
-Cicho. Też występujemy.
-Czemu mam być cicho? O co chodzi?? Wytłumaczy mi ktoś wreszcie??!!- patrzył mi w oczy i widziałam,że jest lekko zdenerwowany.
Marta nacisnęła przycisk STOP, a ja w tym czasie wytłumaczyłam Gustawowi co się działo ze mną i Billem.
-To jest chore.Nie wiesz nawet jak Bill cierpi.I pomyśleć, że to wszystko przez brata..
-Nie wiem co robić.Ale na razie o tym nie myślę, chcemy znowu się wybić.Atina też tu będzie? –spytałam chwytając Gustava za rękaw.
-Tak.. jest już.Ma pokój z Tomem – powiedział powoli.
-Kiedyś to ja z nim zawsze miałam pokój.. – szepnęłam i zrobiło mi się smutno.
-Daj spokój, nie przejmuj się –pocałował mnie w policzek i wyszedł na swoje piętro.
-Wpadnij do mnie potem.Mam pokój z Georgiem.104
Zjechałyśmy na dół śpiewając Barbie Girl. Miałam dobry humor, mimo tego,że wszystko się waliło.Nie miałam zamiaru się przejmować.Chciałam się skupić na karierze.
W drzwiach windy wpadłam na Toma i Atinę.Stali objęci.Atina widocznie nie znała przyczyny pocięcia się Toma.
Kiedy mnie zobaczyli,Tom automatycznie puścił Atinę z objęcia.
Nie powiedziałam im „cześć”. Wychodząc szturchnęłam mocno Atinę, widziałam ,że się przewróciła.
Marta zawyła ze śmiechu,tak ,że nawet recepcja się odwróciła i się pytała czy nic się nie stało.
-Nie skądże znowu,wszystko jest okey –powiedziała łapiąc mnie pod rękę.
-Gdzie jest sala prób ?- powiedziałam na tyle głośno,aby Atina usłyszała.

Dziękuję Wam za tyle komentarzy…
naprawdę cieszy mnie to. Bo widzę,że doceniacie to,że się staram..
Kocham Was ;*

Robiłam ostatnio zakupy przez internet, zamówiłam dużo ciuchów JapanStyle, naprawdę polecam!

***

-Dziewczyny, dajcie z siebie wszystko.Wierzę w was ! –mówiła podniecona Ewelina co chwilę przytulając którąś z nas.
Słyszałam dzikie piski dziewczyn stojących pod sceną.Było ich naprawdę dużo.Nasz zespół otwierał całą galę.Nasz występ to niespodzianka, bo fani o tym nie wiedzą.
Czułam tremę, tam dawno nie występowałam na scenie.
-Przed wami zespół Emo ! Tak tak, Ligia wraca z nowym zespołem ! Przywitajcie je !
Krzyk,wrzask, na scenie wybuchły fajerwerki.
Wyskoczyłam pierwsza, Julia usiadła za perkusją, a Marta wyszła z gitarą.
Piosenka zaczynała się moją solówką.
Poczułam dreszcze , widząc te wszystkie szczęśliwe twarze, światła.Oni mnie jeszcze nie widzieli, bo fajerwerki jeszcze lśniły.Ale słyszeli. Zaczęłam grać i śpiewać.

Dołączyła Julia i Marta.
Ludzie krzyczeli, a mi łzy pojawiły się w oczach.Opadły fajerwerki.Wrzask.

Przedemną było miejsce wytyczone dla gwiazd.Nasze miejsce było puste.Zauważyłam Billa.
Zeskoczyłam ku zaskoczeniu wszystkich ze sceny i podeszłam do niego.

Śpiewałam patrząc mu w oczy.Perkusja waliła mocniej.Wskoczyłam na scenę I krzyczałam.

Trema uciekła.Chciałam stać tam i śpiewać jak najdłużej.Płakałam.Widziałam zadowolenie, satysfakcje na twarzy Eweliny.
Udało się.
Znowu będziemy na szczycie.

Muzyka ucichła.Przestałam grać. Ostatnie słowa piosenki zaśpiewałam bardzo smutno.

Takich wiwatów nie widziałam od bardzo dawna.Fanki krzyczały tak głośno,że myślałam tylko,aby nie ogłuchnąć.
Posłałam im buziaka.
-Dziękuję wszystkim! Dzięki ,że we mnie wierzyliście ! Nie dam wam o sobie zapomnieć !

Zeszłyśmy ze sceny z płaczem.Emocje wariowały.

Musiałyśmy usiąść na miejscach wipów, a siedziałyśmy koło Killerpilze, dwa miejsca obok mnie zajmowała Atina.
-Świetne jesteście – powiedział mi Jo na ucho.Zaśmiałam się.
Cała reszta koncertu była udana.Jedynie występ Atiny nie podobał mi się.Nie miała swojej piosenki, ale zapożyczoną od kogoś.Jej wokal nie brzmiał czysto.
Tokio Hotel zagrali „Der letzte tag“ .Bill co chwilę zerkał na mnie.Uśmiechnęłam się do niego, co go chyba uspokoiło.
Występy dobiegły końca.
-Przedstawimy wam teraz wyniki głosowania na najlepszy zespół !
Cisza.
-Tokio Hotell !! – zawył,a fanki krzyczały „ Tooom” „Billl”.
-Postanowiliśmy wręczyć także nagrodę za najlepszy dzisiejszy występ.Tutaj jednogłośnie wygrywają Emo !
Zaśmiałam się.Wyszłyśmy po nagrodę całe szczęśliwe.udało nam się.. Udało.

Po imprezie odbyło się tradycyjnie After party.
Spóźniłyśmy się troche, bo rozdawałyśmy autografy.
Na Sali panowała ciemność, jedynie przy barze paliło się światło.
Ludzie wypełniali wszystkie miejsca.
-Hej, można się przysiąść ? –zapytałam Jo.
-Jasne,siadaj.
Rozmawialiśmy bardzo długo i praktycznie o wszystkim.W pewnym momencie podeszła do mnie Atina.
-Możemy porozmawiać..? – spytała
-A mamy o czym?
Wszyscy przy stoliku przyglądali się tej scenie z zapartym tchem.
-Mamy i dobrze o tym wiesz
-Ale ja nie mam ochoty z tobą rozmawiać, baw się dobrze –powiedziałąm i wstałam.
Skierowałam swoje kroki do łazienki.Zobaczyłam,że Bill siedzi przygnębiony przy barze.Dwie fanki ciągle coś do niego mówiły.
-Można przeszkodzić ? –spytałam dziewczyn i zwróciłam się do Billa.
-Chodź – pociągnęłam go za rękę.Miał bardzo smutny wzrok.Utkwiony był ciągle we mnie.
Pojechaliśmy windą do mojego pokoju.Zamknęłam pokój na klucz.

Pierwszy raz sama popłakałam się, pisząc tą część.To wpływ emocji, wsłuchania się w muzykę..

Kochane.Tak bardzo dziękuję Wam za komentarze.
Dziękuję Wam wszystkim.
Bo dzięki Wam, pisząc odrywam się od codzienności.
Nawet nie wiedzie, jak mi pomagacie czytając i doceniając to..

Po prostu lubię zakupy i lubię kupować ciuchy!

***

Odezwał się pierwszy.
-Ligia.. jak mogę cię za to przeprosić.. wybacz mi proszę..-zagryzał nerwowo wargę.
-Nie chcę,żeby Tom cierpiał, ale ja też cierpię..
Podeszłam do niego i mocno przytuliłam.
-Nie opuszczaj mnie więcej.. nie dam rady bez ciebie.. –przytrzymał mnie za brodę i lekko pocałował.
Nagle do pokoju wparował Gustav.
-Lig.. o przepraszam , przepraszam.Chciałem tylko powiedzieć,że robimy własną imprezę u nas w pokoju.Bez tych wszystkich fanek, wpadajcie –puścił nam oczko.
-Przyjdziemy..-powiedziałam.
-Nie byłbym taki pewny – przewrócił mnie na łóżko i zaczął całować.
Delikatnie gładził mnie po brzuchu,przechodząc coraz wyżej.
Jednak nie było nam pisane,żeby być sam na sam, bo w tym momencie do pokoju weszła Julia.
-Lig.. o nie.przepraszam, nie wiedziałam.Tylko chciałam się spytać , czy idziesz do Jo.Bo zaprasza cię –wyszła z pokoju.
Czar prysnął.
-Ten Jo z Killerpilze? Znasz go? – spytał podnosząc się.
-Tylko z nim gadałam-zaśmiałam się , widząc jego zdziwioną minę.
Usiadłam na nim okrakiem i pocałowałam najpierw w czoło, potem w nos i w usta.
Zdjęłam mu bluzkę.
-Może zamkniemy drzwi, bo znowu ktoś nam wejdzie do pokoju? –spytał całując mnie w szyję.
Jakby na jego pytanie, do pokoju weszła Marta.
-Idzie.. o sorry, chodzcie do nas, wszyscy się dobrze bawią, a wy tutaj się migdalicie.Potem się pobawicie sam na sam –wyszła
-Chyba ma rację..-wstawałam, kiedy pociągnął mnie w swoją stronę.
-Póżniej pójdziemy..-przewrócił mnie na łóżko..
Nagle zaczęli walić w ścianę.
Zaśmiałam się.
-Chyba naprawdę się nie uda – powiedział wkurzony zakładając bluzkę.
-Ale masz minę.. –zaśmiałam się podchodząc do niego i obejmując mocno.

W pokoju chłopaków śmierdziało piwem.Było bardzo dużo ludzi,nie tylko sławnych.
Wzięłam drinka ze stołu i wyszłam na taras. Nikogo tam nie było, potrzebowałam ciszy.
Śnieg lekko prószył,światełka samochodów wypełniały ulice.
Siedziałam tyłem do drzwi tarasu, które cicho się otworzyły.Słyszałam,że ktoś wszedł i stał obok mnie.
-Ligia, teraz mnie posłuchaj.Po wypadku.. nie wiedziałem co ze sobą zrobić.. bardzo cierpiałem.Chciałem zadzwonić, ale bałem się, że usłyszę coś złego.A potem było już za póżno.Wiedziałem,że mi nie wybaczysz, że nie byłem w tak trudnych chwilach przy tobie..
Później wszystko tak szybko się potoczyło..Atina,koncerty,sława. Chciałem być z tobą, uwierz mi ja nie kocham Atiny.To ona.. to ona mi się narzuciła.To raczej przyzwyczajenie ..
Ciągle o tobie myślę. A wtedy.. kiedy zaczęłaś spotykać się z Billem, wszystko zawaliło się.Nie wiedziałem co robić.Chciałem ze sobą skończyć.. tak bardzo mi ciebie brakuje.. tak bardzo – usiadł na ziemi i schował głowę między dłonie.
Płakałam.Nie wiedziałam co robić.. łzy leciały mi po policzkach jak oszalałe..
Nie mogłam na niego spojrzeć.Nie potrafiłam.Bo .. w głębi serca te uczucie ciągle wariowało.Jak oszalałe chciało się wydostać..Nie wiedziałam co robić. Puścicie sobie piosenkę Patrycji Markowskiej „Pożegnanie” Spojrzałam przed siebie.Chciałam cofnąć czas.. tak bardzo chciałam go cofnąć..

-Tom.. naprawdę nie wiem co powiedzieć.. nie wiem – wybiegłam z tarasu wycierając dłonią łzy.
Czułam,że muszę wyjść.Nie chciałam zrobić czegoś, czego będę żałować. Chociaż nie wiedziałam, czego będę żałować. Może nawet tego, że wybiegłam…
-Ligia?? LIGIA ! –krzyczał Bill przedzierając się przez tłum.
Wbiegłam do łazienki , odkręciłam wodę i usiadłam na podłodze.
-Otwórz ! proszę otwórz ,słyszysz ?? OTWÓRZ ! –krzyczał i walił w drzwi.
-Bill.. nie teraz- szepnęłam.
Nie wiedziałam co ze sobą robić..
Wyjęłam z torebki nożyczki, odwinęłam rękaw i wbiłam je.
Krew spłynęła na zimną posadzkę plamiąc ciuchy.
Niesamowity ból przeszył mnie od środka..
Nagle wszedł Bill. Musiał wziąć od kogoś klucz.Zaciągnęłam szybko rękawy i rzuciłam nożyczki w kąt.Zamknął drzwi i mocno mnie przytulił.
Krew w pewnym momencie przeszła przez materiał bluzki.
-Ligia.. – podciągnął rękaw i spojrzał mi w oczy.
-Zostaw.. – łzy leciały mi z oczu.
-Nie rób tego więcej.. –przemył ranę wodą i pocałował.
Wiłam się z bólu..
-Rozmawiałam z nim.. po co ja to robiłam.. powiedział mi wszystko.. –szeptałam
Spojrzał mi w oczy.
-Kochasz go ?- spytał.

Notka krótka, ale jutro obiecuję,że dodam nową.
Dziękuję Wam za komentarze ;*
Szczególnie paru dziewczyną ( wy wiecie ;* ).
Kocham Was..

***

Zapytał mnie o to, o czym myślałam od tak długiego czasu.Te pytanie dręczyło mnie od dawna.. nie wiedziałam,czy go kocham.Wiedziałam,że wszystko co z nim przeżyłam, było dla mnie wielkim szczęściem.Może to po prostu przyzwyczajenie? Nie potrafiłam odpowiedzieć sobie na te pytanie.Chodź tak bardzo nie chciałam go kochać.. tak bardzo.
-Bill.. nie wiem, ja już sama nic nie wiem.Proszę zabierz mnie stąd.. zabierz – szeptałam wstulona w jego ramię.
Wziął mnie na ręce i wyniósł z łazienki.Nikt nie zwracał na nas uwagi,byli zajęci sobą.Tylko jedna para oczu przypatrywała się smutno mi i krwi spływającej delikatnie po nadgarstku..
-Słabo mi.. –powiedziałam w pokoju.Bill przykrył mnie kołdrą i usiadł obok.
Widziałam smutek malujący się na jego twarzy.
-Czasami mam ochotę cofnąć czas.Nawet nie czasami.Chciałbym, żebyś była moja zawsze. Wtedy , gdy byłaś z Tomem, moje życie nie miało sensu.. bo czułem, że tylko ty mi jesteś potrzebna do szczęścia.Teraz cię odzyskałem.Ale..
Po policzku poleciała mu samotna łza.
-Nie do końca .Bo wiem,że chcesz mnie kochać.Ale twoje serce nadal należy do niego.. –otarł policzek z łzy, wstał i wyszedł z pokoju.
Wybuchłam płaczem.
Powiedział mi to prosto w oczy.Ja sobie tego nie potrafiłam powiedzieć.
A on mi to powiedział.
Znał mnie na tyle dobrze,żeby wiedzieć co się dzieje w moim sercu i duszy.
Płakałam tak mocno,że chwilami dusiłam się własnymi łzami.

Dziewczyny nie wrócily do pokoju na noc.Musiały nieźle się napić.A ja nie wiedziałam co ze sobą robić.. miałam ochotę zniknąć znowu na tak długo i zostawić wszystkich ,żeby byli szczęśliwi..
Chwyciłam za gitarę.Była 4 w nocy, narzuciłam na siebie czarną bluzę, kaptur na głowę i wyszłam z pokoju.Korytarz hotelowy oświetlały małe zapalone lampki, czerwony dywan w niektórych miejscach miał jaśniejsze wytarcia.Zgasiłam lampki.
Usiadłam na schodach i zaczęłam grać.Na początku cicho, potem trochę głośniej.Nie przejmowałam się ciszą nocną.W tej chwili musiałam odreagować.
Nawet nie spostrzegłam kiedy otworzyły się drzwi na górze.Poczułam czyjś wzrok na sobie.
-Przepraszam,nie chciałam przeszko..- odwróciłam się.
Za mną siedział Tom.Miał bardzo smutne oczy.
-Nie przeszkadzasz mi.To ja znów wchodzę ci w życie.. i znów wszystko psuję –spojrzał na mnie i delikatnie chwycił za rękę.
Odchylił rękaw i patrzał na rany, które zrobiłam sobie w łazience.
-Zostaw.. – powiedziałam i zakryłam je bluzą.
-Uwierz mi , to nic nie da.Ligia proszę, zrozum, że od wspomnień i uczuć się nie ucieknie..
Oparłam się o barierkę i zamknęłam oczy.
-I co mam ci powiedzieć..? –spytałam
-Że mnie kochasz – złapał mnie za rękę.
Jego dotyk.Od tak dawna marzyłam ,aby znowu mnie dotknął.Ale nie w tym momencie.. teraz nic nie wiedziałam..
Zabrałam rękę.
-Nie kocham cię.. już nie –spojrzałam mu w oczy.
-I proszę cię.. nie rań mnie więcej.Daj mi żyć moim życiem. Masz Atinę. Nie rań jej. Nie daj jej cierpieć… sam skreśliłeś nasze uczucie. Sam nas skreśliłeś. Więc teraz nie miej do mnie żalu.. – wzięłam gitarę i zauważyłam,że na pierwszym piętrze stoi Bill.Przyglądał się naszej rozmowie.
Zeszedł niżej i usiadł koło brata.
-Tom, wiem,że jest ci ciężko – Zaczął Bill, a ja czułam,że chcą porozmawiać sam na sam.
Zawróciłam i weszłam do pokoju.
Wzięłam prysznic i szybko zasnęłam..